خانه ات هر کجای دنیا که باشد

خانه ای کنار لبهای تو می سازم

برای بوسه های آواره ی خیالم ...

هر روز دلم در غم تو زار تر است

وز من دل بی رحم تو بی زار تر است...

عاشق لحظه هایی هستم که می پرسی چرا حالت بده !؟

مگه دلیل دیگه ای هم جز نداشتن تو وجود داره !!

انگشت به دیوار می سایم

خرداد را داد می زنم

آنقدر رفته ای که

روزها زیر قدمهایت تمام شدند

هرچه مانده شبهای بی مهتاب است

و زوزه گرگهای عاشق

از من سایه ای بی دل بر زمین مانده است

از تو دوره گردی که گاهگاه

بالای همین کوهها دل می شکند ...

مانده ام

با سازی شکسته تر از دلم

که سکوت بی قرار من را

برای عابران فریاد می زند ...

آغوش تو پرتگاهی است

برای من که گاهگاه

هوس سقوط می کنم ...

می ترسم !

از وزش بادهایی که بی هنگام

مرا به دیار فراموش شدگان می کشد

و تو قهقه پیروزمندانه سر می دهی

که عشق سرابی بیش نبود ...